Sophia:

  Ik keek het huis rond. Ik begon me inmiddels dood te vervelen. Het was nu 2 maanden geleden dat ik was bevallen van mijn dochtertje Lucy. Ze was zo prachtig. Ze had mijn rode haar. Maar Lucas’ bijzondere ogen in het ene licht, blauw en in het andere grijs.

  Het had een wervelwind geweest. Eigenlijk had mijn hele leven dat wel. Als ik er nu over nadenk. Van non tot gelukkige moeder. Het klonk wat vreemd. Maar het was de waarheid. Nu leek alles eindelijk rustig.

  2 weken na mijn zware bevalling had Lucas zijn filmpremière. Het had zwaar geweest maar geweldig. Daarna was het best prettig om anderhalve maand te kunnen rusten. Maar nu. Na twee maanden was ik het thuiszitten wel zat.

  We zouden Lucy toch al meenemen naar set om haar in te zetten als Lizzy Klein. De jongste dochter van Linda. Dus zou ik gewoon op set voor mijn babytje kunnen zorgen.

  “Lucy en ik komen gewoon mee,” beet ik bij het ontbijt. “Phi ik snap je wel. Maar je bent nog niet helemaal de oude. En ik heb nog genoeg wat ik kan filmen met de rest.” Ik draaide met mijn ogen. Ik wist dat hij me niet mee wilde. “Ik wil gewoon weer werken. En je zei gisteren nog dat de shots zonder Hannah er bijna op zaten. En ik zou bij de bevallingsscène zijn die jij wilde gaan opnemen. Lucy en ik komen gewoon mee.”

  “Ik denk dat je te snel wilt Sophia. Ik wil niet dat je jezelf te snel te veel druk oplegt. Je bevalling was zwaar. Lucy vraagt nog veel van je.” Hij keek me met grote bezorgde ogen aan. “Ik wil gewoon niet dat je instort doordat je te snel alles weer gaat doen.” Ik legde mijn hand op die van hem. “Wij redden het wel Lukiecas. Als het te veel wordt geef ik dat aan en ga ik rust nemen.” Hij keek me indringend aan. “Beloof je dat?” Ik knikte glimlachend. “Ja dat beloof ik.” Hij zuchtte.

  “Nou goed dan. Ga jij Lucy maar klaarmaken,” zei hij licht verslagen. “Mag ik haar in haar berenpakje stoppen?” vroeg ik. Hij lachte zachtjes. “Doe maar.” Ik sprong op. Lucy had van haar oma een enorm snoezig berenpakje gekregen. Het was een onesie. Hij was bruin en van teddy-stof. Het had een capuchon met daar op berenoortjes. Op de billen een staartje. En de voetjes waren berenpootjes. Lucy werd er zo enorm snoezig van.

  Ik kleedde haar al snel aan. “Kijk nou. Lekker warm hè,” zei ik haar optillend. Ik deed haar in mijn draagdoek en pakte wat kleding en luiers voor haar in.

  Trots reed Lucas ons naar set. Hij zou het nooit aan me toegeven maar hij vond het heerlijk om ons bij zich te hebben. Op set was het al druk. Emma rende naar me toe. “Sophia eindelijk!” riep ze. “Is dat Lucy?” vroeg ze naar mijn draagdoek wijzend. Ik knikte. “Ja,” zei ik haar eruit halend en knielend bij Emma. “Wat lief!” Ze keek me vertederd aan. “Ze is net een beertje,” zei ze. Ik knikte. “Helemaal. Maar dat is haar pakje hoor,” zei ik lachend. “Wat is ze klein,” zei Emma. Ik knikte. “Ze is pas 2 maandjes oud.”

  Ze keek me aan. “Gaat zij nou Lizzy spelen?” vroeg Emma. Ik knikte. “Ja. Als ze een jongetje was geweest had Lizzy anders geheten,” zei ik. “Maar is ze dan niet te groot?” Ik glimlachte. “Wel een beetje maar daar letten mensen niet zo op,” legde ik uit. “Sommige zullen zelfs denken dat ze een pop is.” Emma keek verschrikt. “Echt?” Ik knikte. “Babytjes mogen niet zo lang spelen. Vaak gebruiken ze tweelingen of poppen,” legde ik uit.

  “Maar wij zullen rustig aan doen. En Lucytje zal vaak bij haar papa zijn als we werken. Dan is het gewoon Lizzy liggend in bed. Babytjes slapen veel,” legde ik uit. “Maar Joyce moet nu dus doen of ze een baby krijgt, hoe kan dat dan?” vroeg Emma. “Dat weet ik niet dat is aan Lucas om uit te zoeken.” Lucy werd wakker en begon zachtjes te bewegen. “Ow,” riep Emma. “Ze is zo schattig!” Ik lachte zachtjes. “Ze zal wel honger hebben,” zei ik. Ik liep met haar weg en gaf haar snel de borst. Checkte haar luier. Tilde haar weer op en ging bij de rest zitten.

  Alexander mopperde een beetje dat er te veel meisjes waren nu met Lucy erbij. Hij zou over een week of drie vijf jaar oud worden. En had zijn eigen willetje. En die liet hij ook wel blijken. “Waarom slaapt ze nu weer?” vroeg hij. “Omdat Lucy een babytje is Alex,” zei Lucas. “Die moet heel veel slapen.” Alex leek het maar niets te vinden.

  “Maar niet voor het een of ander hoor pappie,” zei Joyce. “Waar laat je haar als ze niet on camera is?” vroeg ze. “Boven in de slaapkamer waar we niet mogen filmen. Dat heb ik besproken. Daar kan Sophia ook kolven of haar gewoon voeden,” legde hij uit. “En wie let er op haar?” vroeg Joyce. Lucas pakte een babyfoon uit zijn rugtas. “Ik heb een regie-assistente. Als mijn meisje me nodig heeft let mijn assistente even op jullie,” zei Lucas lachend. “Want mijn kleintje is iets belangrijker voor me,” zei hij. “Ik heb twee meisjes in mijn leven waar ik alles voor zou doen. En Lucy is de eerste,” zei hij. “En laat me raden,” begon Sam. “Joyce is de tweede?”

  ..Plaagde hij. Ik zag een ondeugende twinkel in Lucas’ ogen. “Absoluut Sam,” riep hij lachend.

  “Goed dan. Laten we bekijken wat we vandaag gaan filmen. De bevallingsscène staat gepland. Het ziekenhuis weet ervan. Die hebben een oude kamer in de kelder waar we mogen filmen. En ik wil de eerste scènes met Lucy gaan filmen. Dus daar beginnen we mee. En na de lunch gaan we naar het ziekenhuis,” zei hij. “Ja en Lucy dan?” vroeg Jonas. “Ik heb mama gebeld,” gaf Lucas toe. “O god die heeft een tas spulletjes mee geloof me,” zei Jonas oogrollend. “Iemand moet toch op haar passen als we er niet zijn,” beet Lucas. “Hij plaagt maar,” zei ik hem mijn hand op zijn been leggend.

  “Sorry Joon.” Jonas glimlachte. “Ook nog steeds last van hormonen?” Ik schudde lachend mijn hoofd. “O ja. En moodswings joh. Het ene moment ben ik rustig en het andere.” Hij stond op en greep Jonas die zich dood leek te schrikken vast. Een paar seconden later grinnikten beide broers.

  “Laten we beginnen,” zei Lucas. “Phi jij bent op set. James en Hannah zijn het huis aan het klaarmaken. De baby komt thuis.” Met tegenzin gaf ik Lucy aan Joyce over. “Moet ze echt in dat pakje?” vroeg Joyce. “Wat is daar mis mee?” beet ik. “Niets. Maar ik denk niet dat Linda haar baby als beertje kleedt.” Lucas knikte. “Koop maar wat waar jij van denkt. Ja Linda klein stylish voor Lizzy.” Ik wilde protesteren maar ze hadden ergens gelijk.

  “Ok als jullie klaar zijn,” zei hij. En hij gaf het actie-teken. “Een meisje James. Oh ik kan niet wachten. Jurkjes, haartjes doen,” zei ik zo als in mijn script stond. Hannah en James waren het wiegje in elkaar aan het zetten. “Nou je mag ook de nachtvoedingen doen de poep- en plasluiers,” zei Jonas. “Ik deed dat voor de andere drie. Ik hoor het mevrouw nog zeggen hoor de seconde dat ze thuis kwam met alle 3. ‘Zo eindelijk. Ik ben van die ellende af! James de baby stinkt. Doe er eens wat aan hup hup,’” zei hij in een hoge toon.

  “Kinderen zijn voor haar net Pokémon-plaatjes.” Ik keek hem aan. “Dat zal wel mee vallen toch?” Jonas schudde zijn hoofd. “Je werkt hier nu al drie jaar. In al die jaren haar ook maar een neus zien afvegen? Ze doet die van haar niet eens. Waarschijnlijk omdat ze die altijd in de lucht heeft hangen.” We keken elkaar even indringend aan. “Ja cut. Leuk,” zei Lucas. “Ik weet alleen niet of jij nog een laagje make-up nodig hebt schat. Je lijkt nog wat vermoeid op camera.”

  “Ze heeft net een uur met die wieg gestoeid en moest de kinderen calm houden in het ziekenhuis terwijl Linda midden in de nacht is bevallen.” Hij knikte. “Ok die krijg je dan mag Hannah wat moe zijn.”

  Joyce liep weer binnen met een tas in haar handen. “Van mijn eigen geld gekocht want dit gaat ze vaker dragen hoor,” zei ze een offwhite jurkje met een rok van tulle uit de tas halend die door petticoats breed viel met op de kraag pareltjes. Bijpassende schoentjes met klittenband waar op ook parels zaten en om Lucy’s rode haartjes te verbergen een bijpassend kapje. Met een parelmoeren strikje. “Uit een bruidszaakje is-ie niet schattig?” vroeg ze. Ze kleedde Lucy snel om. Ze had ook een klein armbandje met een L in het midden. “Ik denk dat Linda haar zo kleedt,” zei ze. “Kijk nou. Toch ultiem modekindje zo?”

  A case of literary theft: this tale is not rightfully on Amazon; if you see it, report the violation.

  Lucy was wat mopperig omdat ze uit haar warme beertje was gehaald. Maar zo gauw Lucas haar overnam van Joyce en zachtjes wiegend tegen haar zong was ze al snel weer zo zoet. Hij had de gewoonte om ons liedje tegen haar te zingen als slaap- en kalmeermiddel. “Ok zo als afgesproken. Jan en Linda komen thuis. Zetten de maxicosi zonder daar Lucy in. Met de rug naar de camera luid neer. Echt met een klap. Daarom zonder mijn baby,” begon hij. “Jij zegt. Nu jouw probleem Hannah. Dan stoppen we de camera leggen Lucy in de cosie. Gaan verder met dat Linda dramatisch roept dat ze rust nodig heeft deze hele nare ervaring heeft me 5 jaar van mijn leven gekost ik moet een schoonheidsslaapje doen hoor,” zei Lucas. “Jij stormt de trap op Jan knikt roept de winkel wacht en hup jij smeert hem ook.” Sam knikte.

  “Hannah tilt Lizzy op. Jij legt haar in het wiegje zegt iets van. Stil maar hoor kleine. Je bent thuis. Hannah zal goed voor je zorgen. We zoomen in op Lizzy. En klaar.” Ik knikte. “Klaar iedereen?” Hij keek naar Lucy. “Jij ook mijn kleine sterretje?” Ik glimlachte even. Hij was zo prachtig als hij Lucy bij zich had. Dan werd hij zacht en zorgzaam.

  We namen het eerste stuk van de scène op. Lucas vond het neerzetten van de cosie 3 keer te zacht. “Joyce jij geeft niet om je baby. Je baalt er zelfs een beetje van. Je wilde niet nog zo’n blèrend ding maar ja je vergat de pil,” vertelde hij keek naar Lucy. “Is niet waar hoor schatje,” zei hij haar wiegend. “Je figuurtje is verpest door dat rotkind. Dus je hebt eigenlijk een hekel aan Lizzy. Ik wil dat de kijker zich dood schrikt.” Joyce knikte. “Sam jij bent verschrikkelijk. ‘Gaat het Linny? Heb je pijn is ze niet te zwaar? Moet ik jullie beide dragen.’”

  Jonas grinnikte zachtjes. “Een beetje jou nadoen dus Lucas?” zei hij. “Als ik Lucy niet vast had!” riep hij plagend.

  We filmden nog een half uurtje de scène toen vond Lucas het goed genoeg. Hij liep met Lucy op zijn arm naar de maxicosi. Ze was in slaap gevallen. Behoedzaam legde hij haar erin. “Ok actie,” zei hij zachtjes en liep de set af. Ik wilde Lucy optillen. Maar voor ik dat kon begon ze te huilen. “Ja cut maar even jongens ik denk dat ze honger heeft,” zei Lucas.

  Ik tilde Lucy uit de cosie. En liep even van set om haar te voeden. Na een minuutje of 40 legde ik haar tevreden weer terug in de maxicosi en liep ik weer naar mijn beginpositie. Lucas knikte. En fluisterde weer “Actie.” Dit keer liep het gesmeerd. Ik tilde Lucy op legde haar in het wiegje waar we allemaal teddy-dekens in hadden gestopt om het te laten lijken of het een peperdure wieg was.

  Ik legde haar neer en zei mijn tekst. Daarna kwam de cameraman dichterbij en nam een close-up van mijn kleine meisje. Een halve minuut liet Lucas de cameraman staan voor hij riep dat we voor de lunch klaar waren. Halverwege de lunch kwam mijn schoonmoeder binnen met een enorme shopper-tas. Jonas keek op en legde zijn hand op zijn voorhoofd. “Ik zei het toch Lucas!” zei hij gelaten klinkend.

  “Waar is het kleintje?” vroeg ze de tas bij ons neerzettend. De aandacht van Jonas en Lucas was gelijk getrokken. En beiden keken ze in de tas. “Ah!” riep hun moeder en gaf ze een zachte tik op hun handen. “Dat is niet voor jullie,” zei ze streng. Ze liep naar het wiegje waar Lucy in lag en tilde haar op. “Allemaal voor jou hè schatje,” zei ze haar zachtjes wiegend.

  “Oma gaat jou eens lekker verwennen.” Jonas zuchtte. “Ja haar wel,” zei hij. “Ik heb ook dingen voor Alexander bij me die krijgt hij als jullie terug zijn!” beet mijn schoonmoeder. “Ja toch Lucy?” zei ze. Ze knielde even neer en viste een pakje uit de tas. “Maar Alex mag deze alvast hebben,” zei ze en gaf het pakje aan mijn neefje.

  Enthousiast scheurde hij het open. Het was een klein kistje. “Maak het kistje eens open,” zei ze Lucy wiegend. Hij opende het kistje en er kwam zijn lievelingsliedje uit. Hij haalde er ook een klein zilveren geluks-poppetje uit. “Ik weet dat in de filmwereld toi’s nooit echt nodig zijn maar ik vind het altijd zo’n mooi gebaar,” legde ze uit. Ze knielde bij hem neer. “Dat is een toi-kadootje. En dat kistje is helemaal speciaal voor jou gemaakt. Daar kun je als je groter wordt al je toi-kadootjes in doen. Wordt het je eigen schatkistje.” Ze woelde met haar vrije hand over zijn haren. “Hé mijn kleine jongetje,” zei ze.

  “Iedereen vindt Lucy leuker ook jij oma!” zei hij licht boos. “Wel nee. Jij bent mijn kleine jongetje. En zij is mijn kleine meisje. Ik vind jullie even leuk. Weet je wat. Kom jij dit weekend bij opa en oma logeren. Helemaal alleen gaan we wat leuks doen.” Zijn frons werd een brede glimlach. “Echtjes?” Ze knikte. “Echtjes.” Hij stond op en knuffelde haar.

  Nog even aten we lunch samen. Daarna maakten we ons klaar om te vertrekken. “Weet je waar de voeding staat?” vroeg Lucas aan zijn moeder. “En mijn mobiele nummer. Voor als er iets is?” begon hij. “Ken je haar voedings- en slaap schema?” Hij keek bezorgd naar Lucy. “Voorzichtig met haar tillen hè mam ze is nog zo klein.”

  Mijn schoonmoeder lachte. “Ik heb twee jongens opgevoed weet je nog? Ik heb jou en Jonas overleefd. Deze kleine meid is een eitje,” zei ze. “Ja maar mama je hebt nog nooit een meisje verzorgd en ze is zo klein. ‘En wat als ze bang is en haar papa en mama niet kan vinden?’” Weer lachte mijn schoonmoeder. “Dan vindt ze oma. Kom op jongen ga je scène maar opnemen. Ik pas op dit kleine meisje.”

  Lucas zuchtte en liep naar de deur waar wij allemaal al op hem stonden te wachten. “Wij gaan het redden toch Lucy. Nu papa weg is kunnen wij zo lekker gaan crossen op oma’s motor,” zei ze met licht ondeugend fonkelende ogen. “Mam! Ze is nog een baby!” beet Lucas. Mijn schoonmoeder lachte en keek naar Lucy. “Papa hapt ook zo lekker hè. Hij zou moeten weten dat oma geen motor heeft.”

  Lucas blies door zijn neus. Ik pakte zijn arm beet. “Ze is je aan het voeren joh,” zei ik lachend. “Ze wil je gewoon uit je tent lokken en weet dat je lekker reageert met Lucy.” Hij pakte mijn hand.

  In het ziekenhuis duurde het een uur of 4 om de scène te filmen. Daarna besloot Lucas dat we voor vandaag wel klaar waren. Het was snikheet en benauwd. Zowel binnen als buiten. We reden terug om Lucy op te halen. Toen we binnenkwamen was het doodstil. “Lucy? Mam?” riep Lucas. Er kwam geen gehoor. “Lucy?!” Ik zag zijn ogen licht bezorgd worden. “Mama!” riep hij. Weer geen gehoor. “Mama!” gilde hij. “Lucy!” Hij keek wild om zich heen en begon het huis door te rennen.

  Telkens Lucy’s naam gillend. Met de minuut meer in paniek. Hij kwam na 5 minuten weer binnenlopen. “Sophia bel de politie,” zei hij in paniek. Ik pakte zijn handen. “Rustig,” zei ik. “Je moeder is er ook niet ze is vast iets leuks aan het doen met Lucy.” Hij keek wild om zich heen alsof hij me niet had gehoord.

  “Ze hebben haar ontvoerd,” riep hij. “Lucas!” riep ik. “Luister naar me.” Hij bleef een wilde blik in zijn ogen houden. “Je moeder is vast even met Lucy uit.” Hij bleef wild kijken. “Als ze over 20 minuten niet terug is hè,” zei hij. “Bel haar even,” zei ik. Wild greep hij zijn telefoon en belde zijn moeder. Na een minuut of drie drukte hij zijn telefoon weer uit. “Ze neemt niet op.” Hij keek bijna wanhopig. Ik wist hem vijf minuten rustig te houden. Nou ja rustig. Rustig genoeg.

  Na vijf minuten hoorde ik de deur opengaan en voetstappen in de gang. “Mama?” riep Lucas zich lostrekkend. Mijn schoonmoeder stapte de huiskamer in, haar haren nat en Lucy in een handdoekje in haar armen. “Lucy!” riep Lucas en pakte haar snel van zijn moeder over. “Waar ben jij geweest dan?” zei hij elk hoekje van ons dochtertje controlerend.

  “In het zwembad om de hoek,” zei mijn schoonmoeder. “Ze is twee maanden oud,” riep Lucas. “Ja nou en? Kan ze het dan niet te warm hebben met dit weer? Ze zat de twee minuutjes dat ik even zwom bij mij in een zwemband jongen. Dat vonden jullie allebei op haar leeftijd ook geweldig. En geef nou zelf toe jongen die hitte is toch niet te doen het is 37 graden.” Nog zwaar ademend wiegde hij Lucy heen en weer. “Stuur me een appje volgende keer mam,” zei hij.

  “Och ben ik dat vergeten?” zei ze haar telefoon pakkend. “Ja ik zie het. Wel klaargezet maar niet verstuurd,” zei ze. “Och god jongen was je zo in paniek?” Ze legde haar hand op zijn schouder. “Dat spijt me.” Ik liep naar ze toe. “Geef haar eens aan mij. Ze voelt je overgebleven paniek nog.”

  Ik nam Lucy over. “Heb jij lekker gezwommen meisje?” zei ik. “En liep even een klein stukje verder. Lucas ging in zijn stoel zitten en legde zijn gezicht in zijn handen. “Gaat het Lucas?” vroeg ik terwijl ik naast hem ging zitten. Hij schudde zijn hoofd. “Ik ben maar een keer eerder zo bang geweest,” zei hij. “2 maanden geleden. Toen ik jou bijna verloor.”

  Ik stond op en legde Lucy even in de wieg en liep naar Lucas terug. “Kijk me eens aan.” Ik zag lichte tranen in zijn ogen. “Er was niets aan de hand.” Ik omhelsde hem. “Het is goed. Er was niets aan de hand. Laat het los.” Het kostte me nog een paar minuten om hem rustig te krijgen. “Kom schat we gaan naar huis.” Hij knikte en stond op, tilde Lucy uit het wiegje en hield haar beschermend tegen zich aan. De schrik duidelijk nog steeds aanwezig.